Θ.ΒοήθειαςΘ.Βοήθειας   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Εγγεγραμμένα μέληΕγγεγραμμένα μέλη   Ομάδες ΧρηστώνΟμάδες Χρηστών  ΕγγραφήΕγγραφή  ΠροφίλΠροφίλ 
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σαςΣυνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας   ΣύνδεσηΣύνδεση 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΥΦΛΗ ΠΙΣΤΗ

 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    www.filosofia.gr Αρχική σελίδα -> Φιλοσοφικοί Προβληματισμοί
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
maxim_97
Πρύτανης


Εγγραφή: 08 Ιαν 2005
Δημοσιεύσεις: 2703
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Πεμ Μάϊ 04, 2017 5:37 pm    Θέμα δημοσίευσης: ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΥΦΛΗ ΠΙΣΤΗ Απάντηση με Συμπερίληψη

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΥΦΛΗ ΠΙΣΤΗ......
Στο πνευματικό «είναι» του ανθρώπου, η αναζήτηση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, είναι ζητούμενο είτε μέσω θρησκευτικών μεταφυσικών ανησυχιών - αναζητήσεων, είτε μέσω της επιστημονικής γνώσης  απόδειξης και εφαρμογής. Ενδιάμεση κατάσταση που προσπαθεί να συμβιβάσει τις δυο αυτές νοητικές κατευθύνσεις, γίνεται είτε «εκ του πονηρού», είτε λόγω άγνοιας - αφέλειας του ατόμου, που τον οδηγεί τελικά σε αποπροσανατολισμό από την αντικειμενική πραγματικότητα.
Η «επιλογή» σε ατομική βάση μεταξύ των δυο κατευθύνσεων ως βάσης θεώρησης, προβληματισμού, αναζήτησης και τελικής τοποθέτησης, οφείλεται κυρίως στον προσανατολισμό της παιδείας και των βιωμάτων του ατόμου, προκειμένου να σχηματίσει τη «δική του αλήθεια», την ΑΝΤΙΛΗΨΗ του «εγώ», της ζωής, της κοινωνίας και του σύμπαντος.
Το αναπόφευκτο «φυσικό κακό», είναι πως δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής κατεύθυνσης της παιδείας η των βιωμάτων μας. Τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία μας. Έρχονται όλα «από τα πάνω» και μας διαμορφώνουν ανάλογα προσαρμοσμένους, των επιδιωκόμενων σκοπών που καλούμαστε να έχουμε στη ζωή μας, και που ασφαλώς εξυπηρετούν το πολιτικό θρησκευτικό -οικονομικό εθνικό κοινωνικό κατεστημένο αξιών.
Κάθε είδους τοποθέτηση σε ατομικό  προσωπικό επίπεδο για απαντήσεις των φαινομένων η των κοινωνικών σχέσεων, αρχίζει απ' τη στιγμή που το άτομο διαθέτει υποδομή πληροφοριών, αντικειμενικών η όχι, και δημιουργική φαντασία στη διαρκώς δομούμενη αντίληψη του για το «εγώ», τη ζωή, το περιβάλλον, το σύμπαν.

Αν το σύνολο αυτών των παραγόντων που σχηματίζουν και διαμορφώνουν την συνείδηση μας δεν βασίζονται στην αντικειμενική πραγματικότητα, τότε «ζούμε» την εικονική, που μπορεί να κολακεύει η όχι τις ιδεατές άξιες η τα συμφέροντα μας.
Το όποιο αποτέλεσμα τοποθέτησης του «εγώ» μας, θα έχει σχετική η μερική αξία αν αφεθούμε μόνο στον συναισθηματισμό μας. Η αλήθεια των πραγμάτων, για τον σκεπτόμενο άνθρωπο, ήταν, είναι και θα είναι, το ζητούμενο προκειμένου να ερμηνεύει τα φαινόμενα η γεγονότα, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του.

Η λογική ερμηνεία των δεδομένων πληροφοριών, τον οδήγησαν στην επιστημονική έρευνα , που τεκμηρίωνε η όχι με το πείραμα, στην γνώση και κατανόηση των αιτιών και προϋποθέσεων επανάληψης του φαινομένου. Η επανάληψη του φαινομένου μέσω της επιστήμης απομυθοποιεί τα «ΘΑΥΜΑΤΑ» στην αντίληψη του άσχετου μ' αυτήν.
Η εικονική πραγματικότητα έχει να κάνει με την ψευδαίσθηση όπου το ιδεατό παίρνει τη θέση του πραγματικού.
Το ιδεατό προτάσσεται νοητικά, δημιουργώντας προϋποθέσεις ώθησης της έρευνας και εφαρμογής του πειράματος για επιβεβαίωση του φαινομένου η όχι, απ' την επιστήμη.
Από τη «μη επιστήμη», το ιδεατό γίνεται «αλήθεια» τυφλής πίστης, μιας εικονικής πραγματικότητας συναισθηματικής κυρίως βάσης θεώρησης και αντίληψης των πραγμάτων.

Το βασικό ερώτημα είναι, αν μέσω της παιδείας που υποχρεωνόμαστε να έχουμε, γινόμαστε έτσι, που να μην μπορούμε, και τελικά να μην θέλουμε να είμαστε σκεπτόμενα άτομα με αντικειμενική κρίση και θέση. Αν το εκάστοτε «σύστημα» εξουσίας με τις αξίες και τα πρότυπα που «περνάει» μέσω παιδείας, μας θέλει δυναμικές, ενεργητικές πνευματικές δημιουργικές οντότητες η όχι.
Αν σε προσωπική βάση «βολευόμαστε» με εύκολες απαντήσεις που χαϊδεύουν τα αυτιά μας μέσα από παραδόσεις και μύθους, έναντι της διαρκούς βασανιστικής προσπάθειας απόκτησης αντικειμενικής γνώσης. Αν τέλος η υπέρμετρη συναισθηματική διαμόρφωση του «εγώ» μας, όσον αφορά την αντίληψη των πραγμάτων, εξυπηρετεί εμάς η τους άλλους.

Αν η «ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας», εξηγείται και από το γεγονός ότι ο αμαθής που διψά για αντικειμενική γνώση, έχει περισσότερες πιθανότητες να την αποκτήσει στο καθαρό μυαλό του, από τον ημιμαθή παραπληροφορημένο, αποπροσανατολισμένο και βραχυκυκλωμένο στη γνώση άτομο, που πρέπει πρώτιστα να αποβάλλει τον μύθο των «γνώσεων» και αντιλήψεων του. Πράγμα δύσκολο έως αδύνατον και που αφορά σχεδόν το σύνολο των ανθρώπων πλην ορισμένων εξαιρετικών περιπτώσεων.

Όλες οι απαντήσεις για την ΑΛΗΘΕΙΑ βρίσκονται μέσα από τη βαθιά γνώση της Φύσης. Όσο περισσότερο εισχωρούμε σ' αυτή τη γνώση, τόσο και η ΑΛΗΘΕΙΑ των πραγμάτων, μας απομακρύνει από τον μύθο της εικονικής μας πραγματικότητας.
Πόσο εύκολη υπόθεση όμως είναι η γνώση αυτή για τον καθένα από μας; Καθόλου έως ελάχιστα και για πολύ λίγους στο σύνολο μας.

Η άγνοια μας είναι φυσικό και επόμενο να γίνεται παράγοντας τυφλής πίστης, όλων εκείνων που μας διδάσκουν και που θεωρούμε «φωτισμένους», χωρίς ωστόσο και να είναι αντικειμενικά, αφού αδυνατούν να αποδείξουν η να τεκμηριώσουν το οτιδήποτε μέσα απ΄ τις μεταφυσικές η «μυστηριακές» τοποθετήσεις τους.

Η εικόνα των πραγμάτων η φαινομένων στην αντίληψη μας, ακολουθεί όπως έχει προαναφερθεί στην ιστορική εξέλιξη του πολιτισμού μας, δυο κυρίως κατευθύνσεις. Η μια προσπαθεί να ερμηνεύσει τα φαινόμενα με γνώμονα και «λογικοφανή βάση» το ιδεατό, φανταστικό, υποθετικό, χωρίς καμία προσπάθεια τεκμηρίωσης του φαινομένου, μέσω της γνώσης και της απόδειξης. (Δεν έχει άλλωστε, ούτε ενδιαφέρεται να έχει αντικειμενική γνώση γι' αυτό.
Το αναγάγει μοιρολατρικά σε μυστήριο «Θεϊκής βούλησης» για το «καλό», η «Σατανικής» για το «κακό». Έχει απόλυτη ΑΓΝΟΙΑ ερμηνείας του φυσικού φαινομένου, της αιτίας και των συνθηκών που το προκαλούν (και που υποτιμά συνειδητά), έναντι του μεταφυσικού ιδεατού που προσπαθεί να ερμηνεύσει  εξηγήσει και να διαδώσει παράλληλα ως δογματική μη αμφισβητούμενη «αλήθεια» μέσω παιδείας ....

Είναι η «παρά-φιλοσοφία» των συνειδητά η όχι υποκριτών «διδασκάλων» που κυριαρχούν στην αντίληψη των πολλών απαίδευτων του κόσμου. Αυτός ο «παρά-φιλοσοφικός» δρόμος, οδηγεί σε αποπροσανατολισμό την αντίληψη απ' την αντικειμενική πραγματικότητα, στην απαξίωση της ζώσας ζωής, έναντι της υποσχόμενης «καλύτερης» μεταθανάτιας....
Η άλλη κατεύθυνση φιλοσοφικής προσέγγισης της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, είναι αυτή της επιστημονικής έρευνας και γνώσης των πραγμάτων, που απαντά τεκμηριωμένα και ΜΟΝΟ με αποδείξεις.

Είναι ο επίπονα δύσκολος δρόμος στην ανακάλυψη της γνώσης αλλά και ο μόνος σωστός που οδηγεί στην ΑΛΗΘΕΙΑ. Είναι η επιστημονική ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ του εκάστοτε σήμερα, με προοπτική και στόχο την ουτοπιστική γνώση της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ του αύριο, μέσω της διαρκούς προσπάθειας των ανθρώπων εκείνων που βρίσκονται στην αιχμή της ορθολογιστικής επιστημονικής μελέτης, έρευνας και εφαρμογής.

Αν η βάση των επιχειρημάτων μας στηρίζεται σε συναισθηματικές φορτίσεις εξαρτώμενες κυρίως της όποιας ανασφάλειας μας, (ατομικής, οικογενειακής, κοινωνικής, εθνικής κλπ), δεν θα μπορέσουμε ποτέ αντικειμενικά να δούμε την ΑΛΗΘΕΙΑ των πραγμάτων που βρίσκεται έξω από αυτές.
Αυτή η ΑΛΗΘΕΙΑ φοβίζει τον απαίδευτο αμαθή-ημιμαθή, παραπληροφορημένο , αποπροσανατολισμένο άνθρωπο, να μένει ψυχολογικά κυρίως, προσκολλημένος στη «σιγουριά» της παράδοσης.
Η συντήρηση και διατήρηση της παράδοσης,εκφράζει την αμυντική προδιάθεση του ατόμου η της κοινωνικής ομάδας, το «φρένο» σε κάθε καινοτομία στην εξέλιξη των πραγμάτων από φόβο προς το «νέο» και άγνωστο από τη μια, και κατά δεύτερο, της ανατροπής η μεταφοράς συμφερόντων προςάλλες κατευθύνσεις που δεν ευνοούν το εκάστοτε κατεστημένο αξιών, σε οικονομικές, θρησκευτικές, πολιτικές, στρατιωτικές, εθνικές η άλλες σκοπιμότητες.
Η σύγκρουση συμφερόντων σε ατομικό η κοινωνικό επίπεδο, δημιουργούν το «μέγα πρόβλημα συνεννόησης». Η αντιπαράθεση αυτή καθ΄ εαυτή, σε ατομική η κοινωνική βάση δηλώνει την φυσική μας υπόσταση και λειτουργία απ' τη νομοτέλεια της ύπαρξης μας.
Της διαφορετικότητας μας, που καθορίζει το «εγώ» μας, έναντι κάθε άλλου, καθώς και την αναμενόμενη απ' αυτό το γεγονός αντιπαράθεση ιδίων κυρίως συμφερόντων η επίπλαστων συναισθηματικών φορτίσεων.
Η αντιπαράθεση λόγου-αντίλογου, θέσης-αντίθεσης, άλλοτε γίνεται παράγοντας προόδου και άλλοτε οπισθοδρόμησης η στασιμότητας. Η επιβολή της μιας η της άλλης θέσης, εξαρτάται πάντα απ' τη θέση « ισχύος των αντιπάλων ».

Το επίπεδο παιδείας, εμπειρίας και πνευματικής καλλιέργειας του ατόμου, άρα και της αντίστοιχης αντίληψης και εκτίμησης των πραγμάτων, κάνουν τη συνεννόηση δύσκολη υπόθεση. Όπου όμως και αν αυτή γίνεται, έχει περιστασιακή βάση σύμπλευσης κοινού βραχυπρόθεσμου συμφέροντος η συναισθηματικών φορτίσεων, αλλά πάντα με ορίζοντα συγκεκριμένο και με «ημερομηνία λήξης».

Η ένταξη του ατόμου σε «ομάδα», καλύπτει εν μέρει τις ανασφάλειες του αλλά δεν τον αφομοιώνει πλήρως, στερώντας την διαφορετικότητα της προσωπικότητας του. Την προτάσσει σε στιγμές που κρίνει ότι διακυβεύονται οι θέσεις που εκφράζουν τα συμφέροντα η τα συναισθήματα του.
Η ομαδοποίηση, κομματικοποίηση, η ακόμα «ποδοσφαιροποίηση» της κοινωνίας, δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση και απόλυτη συμφωνία μεταξύ των μελών της κάθε ομάδας και σε όλα όσα την αφορούν.
Το κάθε μέλος έχει δική του γνώμη στα επί μέρους ζητήματα, αλλά πολλές φορές και σ' εκείνα των γενικών αρχών που στην πορεία βγαίνουν στην επιφάνεια και δημιουργούν άλλου είδους εμφύλιες συγκρούσεις, για να επιβεβαιώσουν έτσι την διαρκή πάλη της διαφορετικότητας και της εξέλιξης μέσω αυτής.

Η διαφορετικότητα, μέσω της «συγγένειας» των πραγμάτων, σε ότι αφορά τους νόμους λειτουργίας της φύσης, έλκει τα «αντίθετα» (είτε αφορά τα έμβια όντα, είτε την ύλη  ενέργεια γενικώς) σε «ένωση» μεταξύ των, αλλά ταυτόχρονα εμπεριέχεται και το στοιχείο της «αποσύνθεσης», της σύγκρουσης, η απαξίωσης, ως απόλυτα φυσικού αποτελέσματος, αν και όταν διαφοροποιούνται κάποιοι παράμετροι.
Στις ανθρώπινες σχέσεις, συμβαίνει ακριβώς το ίδιο γεγονός, όπου η «ένωση» προϋποθέτει «κοινό συμφέρον» των συμβαλλομένων, για λόγους βιολογικούς ,συναισθηματικούς, οικονομικούς, θρησκευτικούς, εθνικούς κλπ .
Μακροσκοπικά η μικροσκοπικά το ίδιο σενάριο με άλλες παραμέτρους, λειτουργεί, αναπτύσσεται, μεταλλάσσεται σ' ολόκληρο το σύμπαν, όπου φαινομενικά δείχνει να ισορροπεί, (για χρονικό διάστημα μη παρατηρούμενο άμεσα) ενώ στην πραγματικότητα η διαφορά ενεργειακής δυναμικής των στοιχείων που το αποτελούν,το κάνει χρονικά και υπό προϋποθέσεις να εξελίσσεται διαρκώς.
Εξέλιξη που σημαίνει «κίνηση», χωρίς απαραίτητα να οδηγεί πάντα προς το «καλύτερο», μιας και η «δοκιμή» του τελικού αποτελέσματος βρίσκεταιμόνιμα υπό αίρεση, κάτω απ' την ανάγκη προσαρμογής σε άλλες παραμέτρους και συνθήκες . Παγιωμένες καταστάσεις σε όλα όσα αφορούν το σύμπαν δεν υπάρχουν και ισχύει για τους πάντες και τα πάντα, καθώς ασφαλώς και βιολογικά για τη ζωή και τον άνθρωπο.
Η αντίληψη μας για όλα αυτά, είναι πάντα ανάλογη της ΓΝΩΣΗΣ που έχουμε. Η άγνοια, μας κάνει ευάλωτους στην παραπληροφόρηση και στον αποπροσανατολισμό μας από την ουσία της ΑΛΗΘΕΙΑΣ των πραγμάτων.
Με «οδηγό» τον φόβο και το δέος για το άγνωστο, δεν μπορούμε παρά να προσδοκούμε θαύματα στα «μέτρα» μας, από «δυνάμεις» Θεϊκές, Σατανικές , Μαγικές κλπ.

Profile
maxim_97 maximos pachatiroglou
Αθηνα
Το προφίλ μου
Μηχανολόγος - Εκπαιδευτικός
_________________
Επίκουρος:
Ο θάνατος δεν υπάρχει ούτε για τους ζωντανούς ούτε για τους πεθαμένους – εφόσον για τους πρώτους δεν υπάρχει, ενώ οι άλλοι δεν υπάρχουν πια".
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email Επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Συγγραφέα AIM διεύθυνση
gianiss
Πρύτανης


Εγγραφή: 18 Ιούλ 2011
Δημοσιεύσεις: 5278

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Μάϊ 23, 2017 5:41 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Παράθεση:
Εξέλιξη που σημαίνει «κίνηση», χωρίς απαραίτητα να οδηγεί πάντα προς το «καλύτερο», μιας και η «δοκιμή» του τελικού αποτελέσματος βρίσκεταιμόνιμα υπό αίρεση, κάτω απ' την ανάγκη προσαρμογής σε άλλες παραμέτρους και συνθήκες . Παγιωμένες καταστάσεις σε όλα όσα αφορούν το σύμπαν δεν υπάρχουν και ισχύει για τους πάντες και τα πάντα, καθώς ασφαλώς και βιολογικά για τη ζωή και τον άνθρωπο.


Αν αναφέρεσαι στην “εξέλιξη” των ειδών , δεν θα μπορούσα να φανταστώ την ζωή να “εξελίσσεται” προς το χειρότερο , και το είδος να συνεχίζει να επιβιώνει.

Μια τέτοια “εξέλιξη” προς το ....”χειρότερο”, θα μπορούσα να υποθέσω να είναι αυτή που θα εξασφάλιζε σε σχετικά σύντομο χρόνο, την πλήρη κυριαρχία του είδους στο οικοσύστημα του.
Μια τέτοια εξέλιξη , θα διατάραζε την αρμονική ισορροπία των ειδών στο οικοσύστημα , σε βάρος των λοιπών όντων και τελικά στο ίδιο το είδος .

Δεν αποκλείεται το είδος “άνθρωπος” να είναι μια τέτοια περίπτωση “εξέλιξης” προς το ...χειρότερο.

Δεν βλέπω να μπορέσει να βάλει τελικά ...φρένο, στην διαταραχή της αρμονίας του οικοσυστήματος


.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    www.filosofia.gr Αρχική σελίδα -> Φιλοσοφικοί Προβληματισμοί Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Σελίδα 1 από 1

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης





Μηχανισμός forum: PHPBB

© filosofia.gr - Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του.

Υλοποίηση, Φιλοξενία: Hyper Center