Θ.ΒοήθειαςΘ.Βοήθειας   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Εγγεγραμμένα μέληΕγγεγραμμένα μέλη   Ομάδες ΧρηστώνΟμάδες Χρηστών  ΕγγραφήΕγγραφή  ΠροφίλΠροφίλ 
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σαςΣυνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας   ΣύνδεσηΣύνδεση 

Ε.Μ. Σιοράν
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενο  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Επόμενο
 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    www.filosofia.gr Αρχική σελίδα -> Φιλοσοφικοί Προβληματισμοί
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
VictoR
Επιστημονικός Συνεργάτης


Εγγραφή: 03 Νοέ 2004
Δημοσιεύσεις: 25
Τόπος: Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 05, 2004 3:58 am    Θέμα δημοσίευσης: υπάρχει και δεν υπάρχει... Απάντηση με Συμπερίληψη

Το σύμπαν υπάρχει και δεν υπάρχει. [σαν τη κβαντική κατάσταση της γάτας του Σρέντιγκερ] Θα υπήρχε κάτι αν δεν υπήρχε κανείς να το αντιληφθεί? Κάτι σαν το παράδοξο του δέντρου που πέφτει και κάνει θόρυβο... Αν δεν το άκουσε κανείς έκανε θόρυβο? Και φίλε vv έχουν όλα κάποια αιτία?
_________________
VictoR
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
vv
Πρύτανης


Εγγραφή: 11 Ιαν 2004
Δημοσιεύσεις: 700

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 05, 2004 4:13 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Ω, φίλε Victor, μη το πας το θέμα στο Σρέντιγκερ! Με το Σρέντιγκερ είχα μπλέξει κι εγώ παλιά! Μάλιστα έχω ολόκληρο αρχείο από κβαντική φυσική.
Ο Σρέντιγκερ οδηγεί μοιραία στον ιδεαλιστικό εμπειρισμό.
"θα υπήρχε κάτι αν δεν υπήρχε κανείς να το αντιληφθεί?"

Είμαστε σε έναν ΔΕΔΟΜΕΝΟ χωροχρόνο! Το γεγονός ότι με ρωτάς, έδωσε και την απάντηση a priori!!! Έτυχε να "υπάρχει" ο άνθρωπος. Έτσι και σε περίπτωση που αφανιστεί ή Δεν είχε καν "υπάρξει", έχει, στον τωρινό δεδομένο χωροχρόνο, αντιληφθεί a priori την ψυχρή "ύπαρξη" που μένει! Ναι! Μία ετεροχρονισμένη οντολογία η οποία ισχύει σε ένα (χωρο)χρονικό σύμπαν!!! Όσο για τα αίτια, στην κβαντική φυσική μάλλον μιλούμε για μια δυνατότητα. :-)


Έχει επεξεργασθεί απο τον/την vv στις Τετ Ιούν 22, 2005 12:51 am, επεξεργάσθηκε 3 φορές συνολικά
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
vv
Πρύτανης


Εγγραφή: 11 Ιαν 2004
Δημοσιεύσεις: 700

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 05, 2004 4:16 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Άραγε, Juliane, αυτό θα ήταν το "σφαίρος" μιας οντολογίας πέραν του Είναι και του Μηδενός; what do you think?

Έχει επεξεργασθεί απο τον/την vv στις Παρ Δεκ 10, 2004 2:41 am, επεξεργάσθηκε 2 φορές συνολικά
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Julianus
Πρύτανης


Εγγραφή: 19 Ιούν 2003
Δημοσιεύσεις: 269

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 05, 2004 6:07 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

vv, όντως πολύ ενδιαφέροντα όσα γράφεις.

Το ζουμί είναι, νομίζω, εδώ

Παράθεση:
Η παραδοσιακή οντολογιά υπήρξε ΚΡΥΠΤΟ-ΑΠΟΦΑΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ. Η Λογική, όμως, λέει πως δεν μπορώ να λέω περί "κατι τινός" (=χαριεντίζοντας με το "κάτι τις"), λέγοντας "τι ΔΕΝ είναι" (και μιλάμε εδώ με οντολογική γλώσσα κι αφήνουμε την αναλυτι. φιλσφ.)!
Έτσι "Είναι" και "Μηδέν" αποτελούν κάθε άλλο, παρά τον κόσμο! Δεν υφίστανται, γιατί ως μονομέρεια το καθένα ορίζεται από το "ΔΕΝ".



Ναι, όπως το θέτεις και το Μηδέν και το Είναι ορίζονται από το ΔΕΝ.

Τρομερό πώς γυρνάμε ξανά και ξανά στον Πλατωνικό "Σοφιστή".

Το Ειναι Δεν Ειναι και το Μη-Είναι Έίναι.

Το καθένα είναι όσες φορές δεν ειναι το άλλο- και τανάπαλιν, δηλ. δεν είναι όσες φορές είναι τό άλλο.

Από εδώ εξάγεις την "οντολογική ταυτολογία" σου και πράγματι ξεμπερδεύεις με τις παραδοσιακές ενστάσεις!

Όμως, γλυτώνεις και από την τυραννία της γλώσσας? Θέλω να πώ, ότι έτσι η Οντολογία Πέραν του Ειναι και του Μηδενός θεμελιώνεται τελικά -πολύ έξυπνα ομολογουμένως- μέσω της γλώσσας! Μέσω της σχέσεως της γραμματικής προς ό,τι νομίζουμε ότι είναι η Οντολογία.

Και γιατί να μην είναι έτσι, θα μου πεις. Απλώς αναρωτιέμαι εάν μια Οντολογία Πέραν του Ειναι και του Μηδενός μπορεί να θεμελιωθεί όχι μόνον σε μιαν "αποφατική λογική", σαν και αυτήν που ανέπτυξες επιτυχώς, αλλά και σε μια φαινομενολογική προσέγγιση του Οντος.

Δηλαδή, ας υποθέσουμε ότι βάζουμε σε παρένθεση το πρόβλημα Είναι-Δεν Είναι. Και ότι λέμε ότι δεν μας νοιάζει αν το Ειναι είναι ή Δεν Είναι, αλλά ότι εμάς ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι Ειναι ή Δεν Είναι, ότι δηλαδή αυτό το χ, ψ, ω, πες το όπως θες (ξέρω ότι θα το πεις Ειναι-ο-Είναι Wink )εμάς μας παρουσιάζεται, μας εμφανίζεται είτε ως Είναι, είτε ως Μη Είναι.

Σε αύτη την περίπτωση, πώς ξεγλυστράς? Δηλάδή, πώς θα πεις ότι "όχι, δεν ειναι Ειναι, ούτε Μη Είναι, είναι Είναι-ο-Είναι!" ?

Πώς θα θεμελιώσεις φαινομενολογικά το Είναι-ο-Είναι?

Τώρα, κάτι άλλο.

Η έννοια του Ειναι-ο-Είναι, μου θυμίζει φοβερά Νίτσε!

Ναι, ξέρω ότι ίσως σε ξαφνιάζει αυτό, αλλά κοίτα τί λέει ο Νίτσε στο Ecce Homo:

"Ο άνθρωπος είναι πραγματικά μεγάλος όταν δεν θέλει να είναι τίποτα άλλο παρεκτός αυτό που είναι-ούτε στο μέλλον, ούτε στο παρελθόν, ούτε σε όλη την αιωνιότητα. Όταν δεν υπομένει απλώς ό,τι συμβαίνει αναγκαία, αλλά όταν το αγαπάει!"

Με άλλα λόγια, το φιλοσοφικό μεγαλείο κατά τον Νίτσε συνίσταται στην αποδοχή του Είναι ως Είναι, του Είναι ως αυτό-που-είναι, του Είναι-ο-Είναι. Ό Νιτσεικός Υπεράνθρωπος μεθίσταται σε ένα Είναι που υπερβαίνει τόσο την θεολογία, όσο και τον μηδενισμό.

Ο στόχος είναι ακριβώς η εξάλειψη των παθών, ο εναρμονισμός του Ανθρώπου με το Είναι-ο-Είναι, ο εκμηδενισμός της δυσαρμονίας και της ανισορροπίας που απορρέει -κατά τον Νίτσε- από τα ψευδοδιλλήματα του ιδεαλισμού, της θρησκείας και της παρα-φιλοσοφίας.

Ίσως λοιπόν, νν, θα είχε ενδιαφέρον να εξετάσεις την ηθική διάσταση της Μετά-οντολογίας σου.

Τί σημαίνει το Είναι-ο -Είναι για τον Άνθρωπο που το ανακαλύπτει?

Πόσο εφικτή είναι μια μέθεξη σε αυτό και υπό ποιές προϋποθέσεις?
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
iason
Πρύτανης


Εγγραφή: 01 Ιούν 2003
Δημοσιεύσεις: 4108
Τόπος: (Γ)Ελλάς

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 05, 2004 1:07 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

νν, ο VicroR δεν ρώτησε για τον Σρέντιγκερ, ρώτησε για το δέντρο.
Έκανε θόρυβο το δέντρο, ή όχι; Question Wink
_________________
-Κάθε λόγος μπορεί να έχει αντίλογο. Κάθε αντίλογος πρέπει να έχει λόγο.
-Εγέμισεν ο ουρανός πετούμενους γαϊδάρους.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
kaneis
Πρύτανης


Εγγραφή: 22 Ιούλ 2004
Δημοσιεύσεις: 2376

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 05, 2004 4:19 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

poli oraia julianous auta pou eipe o nitse.eksetase ligo tora auto:to megalitero meros ton anthropon einai malakes.einai o einai.auto as dextoume oti simvainei anagkastika.ara o nitse tha se theorisei megalo anthropo otan auto pou sinevi to agapiseis.ipo ton nitse kai meis tote tha se poume megalo.otan apodexteis auto pou einai tote pame parakato.kai fisika na prostheso oti an i apodoxi einai to anotero skalopati kai ena pio kato vrisketai i ipomoni tote akoma pio kato vrisketai i antidrasi Wink
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Ouliathis
Πρύτανης


Εγγραφή: 04 Οκτ 2003
Δημοσιεύσεις: 3832
Τόπος: Κύπρος

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 05, 2004 5:15 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Και να φανταστεί κανείς ότι τα από πάνω τα είπε ο κανείς δηλ ένα μηδέν που μιλάει. Κανείς υποκλίνομαι στην υπομονή σου. (Πάλι στο πουθενά μιλάω γαμώτο μυαλό δεν βάζω!!!)
_________________
Αυτο που εσείς αποκαλείτε ζωή εγώ το αποκαλώ θάνατο, κι αυτό που εσείς αποκαλείτε θάνατο, εγώ το αποκαλώ ζωή.
Εμπεδοκλής
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
georgemaus
Πρύτανης


Εγγραφή: 26 Μάρ 2004
Δημοσιεύσεις: 712

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 06, 2004 1:16 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Θα μου επτρέψεται κάπου εδώ, να δημοσιεύσω ένα κείμενο που είχα γράψει μάλλον το 1996 -η εκεί περίπου- κι ενώ είχα μπει σε έναν άκρως ποιητικό χρόνο. Εκ των υστέρων διαπίστωσα οτι δεν εκμεταλεύτηκα αρκετά εκείνη τη ποιητική καταβύθιση, αφού το κείμενο είναι μονάχα ένα μέρος από αυτά που είχα νοιώσει εκείνες τις μέρες...
Δεν ξέρω αν το κείμενο ενδιαφέρει τους οντολόγους αλλά ίσως τους ενδιαφέρει...

ο μονόλογος του όντος

Το άψυχο κομάτιασα σε φωτιές άπειρες σπίθες που στη Τάξη οι τροχιές τους υπάκουσαν. Με της θέλησης το προαιώνιο σπέρμα, τον χρόνο λευτέρωσα, γέμισα το δευτερόλεπτο με αιώνες κι ακόμη χωράει. Ατελεύτητα έκανα τα ελάχιστα. Να βρίθουν από μυστήριο τα ασήμαντα. Με της θέλησης το προαιώνιο σπέρμα, μάγεψα τον χώρο κι ο πιό μικρός κόκκος, έκταση να είναι απέραντη βυθισμένη στο άπλετο.
Ήμουν απ'την αρχή εδώ...

Την εύκρατη του σύμπαντος φλέβα επέλεξα, με την εγγύς μεγάλη φωτιά που η ζέστα της άνοιγε το δρόμο. Μετοίκησα στη θάλαττα. Αργά συνάζοντας ύλη άψυχη, δειλά συνάζοντας ζωή από της θέλησης το προαιώνιο σπέρμα, το χάος μου συνέδεσα, γίνηκα εγώ ο Θεός, το πρώτο αδέξιο πλάσμα, το πρώτο κύτταρο.
Κι όλα τα πριν λησμόνησα...

Έγινα της ανάγκης μου κουβαλητής. Λιώναν οι πάγοι του βορρά κι έπηζε η λάβα που καυτή χυνόταν από του κόκκου τα στόματα. Παράδερνα...
Αιώνες παράδερνα απ'τον ωκεανό της αρτιότητας, στις όχθες της αυτάρκειας. Αιώνες περιστέρια, που τρομαγμένα φτερουγίζαν στο κλουβί του άπλετου χρόνου. Ώσπου η πρώτη υποψία της εγγύς με βάρυνε φωτιάς, ο πρώτος της γνώσης πόνος πως ήμουνα λειψός, λεπίδα με κατέσφαξε αθώρητη. Τις μορφές υποψιάστηκα του αόρατου...
Στα ξυράφια του νερού και της άμμου, θα τρόχιζα του σώματός μου μιά γωνιά, η πρώτη ουλή ν'ανοίξει.
Γιατί ο πόνος με τη πρόθεση νίκης, μαζί...

Χαμένος στο δευτερόλεπτο που ξεδίψαγε με αιώνες, έπλευσα με καράβι το σώμα το λειψό στη γαλήνη της λύπης, επιζητώντας την ουλή στα ξυράφια του νερού και της άμμου...

Ώσπου άνοιξε κάποτε η ουλή, εμφανίζοντας ένα μικρό θολό στίγμα, που απόμεινε να κοιτάει δειλά, την εγγύς μεγάλη φωτιά και όλες τις γύρω διαχύσεις. Και συνετρίβησαν από τη μέσα μου κραυγή, του πόνου τα παγόβουνα...

Δεν άντεξα το σεισμό της πρώτης μου νίκης, όπου η θέληση υποτάσσει και ζωγραφίζει το σώμα, και δάκρυσα. Ένα μικρό λαμπυριστό δάκρυ που κύλησε απ'το παρθένο μου μάτι το θολό και γίνηκε πετράδι. Κι έπιασε να κατεβαίνει, στέλνοντας γύρω πολύχρωμους ιριδιστούς λαμπυρισμούς, μέχρι κάτω στην άμμο, που το σκέπασε και χάθηκε για πάντα...
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
Kouros
Πρύτανης


Εγγραφή: 30 Ιούν 2004
Δημοσιεύσεις: 639
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 06, 2004 1:36 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Αυτόν τον georgemaus ναι, τον απολαμβάνω τα μέγιστα!!!
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
iason
Πρύτανης


Εγγραφή: 01 Ιούν 2003
Δημοσιεύσεις: 4108
Τόπος: (Γ)Ελλάς

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 06, 2004 2:01 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Ζήτω τα μηδέν που μιλάνε! Wink
_________________
-Κάθε λόγος μπορεί να έχει αντίλογο. Κάθε αντίλογος πρέπει να έχει λόγο.
-Εγέμισεν ο ουρανός πετούμενους γαϊδάρους.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
vv
Πρύτανης


Εγγραφή: 11 Ιαν 2004
Δημοσιεύσεις: 700

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 06, 2004 2:15 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Juliane, όλα όσα έγραψες είναι τόσο σημαντικά!!!

Ας θυμηθούμε και την προσταγή του Nietzsche: "Γίνε αυτό που είσαι!"!

Νομίζω πως έχει να πει πάρα πολλά για το πρόβλημα της αυτοκτονίας (τούτο εστί Φιλοσοφία, κατά Καμύ, βλ. "Ο μύθος του Σίσυφου").
Για το πρόβλημα της αυτοκτονίας ή για το ερώτημα του Hamlet-Κυρίλοβ "to be or not to be?", το οποίο αποτελεί μία ανθρωπολογική διατύπωση του Χαϊντεγκεριανού "Γιατί κάτι κι όχι τίποτε;".

Δηλαδή πάμε σε μία οντολογική κατάφαση, αφού το Χαϊντεγκεριανό ερώτημα μέσα απ' την οντολογία μου δεν τίθεται. Έτσι και το, προεκτεινόμενα, ανθρωπολογικό. Μία κατάφαση οντολογική, δίχως το ερώτημα ("to be or not?"). Κι έτσι απ' την κατάφαση, μένει η δράση!


Έχει επεξεργασθεί απο τον/την vv στις Κυρ Ιαν 23, 2005 5:23 pm, επεξεργάσθηκε 2 φορές συνολικά
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
VictoR
Επιστημονικός Συνεργάτης


Εγγραφή: 03 Νοέ 2004
Δημοσιεύσεις: 25
Τόπος: Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 06, 2004 3:33 am    Θέμα δημοσίευσης: το Είναι ο Είναι στη ροή του χωροχρόνου!! Απάντηση με Συμπερίληψη

Πολύ ενδιαφέρουσα η οντολογία σου νν. Το σύμπαν πέραν του Είναι και του Μηδενός. Τα υπόλοιπα είναι διλήμματα του ανθρώπινου μυαλού. Βέβαια δεν ξέρω τι γίνεται στις χωροχρονικές ανωμαλίες. Τι συμβαίνει σε κάτι που βρίσκεται στον ορίζοντα γεγονότων μιας μάυρης τρύπας. Είναι ή Δεν Είναι? Και όταν καταλήξει σ’ αυτήν είναι Είναι ή Μηδέν. Φαντάσου όλο το Σύμπαν να καταλήγει σε μια μαύρη τρύπα!! Κάτι σαν την ηλεκτρική σκούπα του ροζ πανθηρα που ρουφάει τον εαυτό της. Very Happy
Το μόνο πρόβλημα που βλέπω είναι ότι Είναι ο Είναι αποτελεί οντολογικό αξίωμα της στιγμής ανεξάρτητα από την διάσταση του χρόνου. Ο χρόνος δημιουργεί ανάμεσα στο Είναι και το Μηδέν άπειρες καταστάσεις "Είναι ο Είναι"!! Από τη μια προσπαθούμε να απαλείψουμε τα ψευδοδιλλήματα του μυαλού και από την άλλη τα αναπαράγουμε..
Και εν πάση περιπτώσει ίσχύει ότι ισχύει σ το σύμπαν και για τον άνθρωπο? Το ηθικό πρόβλημα της θεωρίας σου δεν επιλύεται. Και εν πάση περιπτώσει όταν ο Νίτσε λέει "γίνε αυτό που είσαι" τι νομίζεις ότι εννοεί? Για να γίνεις Είναι από αυτό που είσαι τώρα απαιτούνται άπειρα χρονικά διαστήματα μετασχηματισμού που δεν θα είσαι αυτό που είσαι και δεν θα είσαι αυτό που ήσουν. Τελικά όταν γίνεις αυτό που είσαι τι θα γίνει? Έφτασες στο τέλος? Άρα η θεωρία του Ν και η οντολογία σου είναι τελολογική? Δεν θέλω να το δω έτσι. Ο μετασχηματισμός απαιτεί Είναι και Μη Είναι καθώς και άπειρες ενδιάμεσες καταστάσεις. Κατά τα άλλα το Είναι ο Είναι ισχύει για κάθε στιγμή αποκομμένη από τη ροή του χωροχρόνου...
_________________
VictoR
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
Kouros
Πρύτανης


Εγγραφή: 30 Ιούν 2004
Δημοσιεύσεις: 639
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Νοέ 07, 2004 3:07 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Οι ερωτήσεις του Julianus προς τον vv, είναι ερωτήσεις που του έχω θέσει επανειλημένα σε άλλες θεματικές παλιότερα.
Εκτός από το να αποδείξουμε διανοητικά - λογικά, το "είναι ο είναι", μπορούμε να το βιώσουμε άραγε και εμπειρικά;
Εκτός από την διανοητική κατάφαση μπορεί να υπάρξει άραγε και η βιωματική κατάφαση αυτής της κατάστασης;
Η φαινομενολογική της επαληθευσιμότητα;
Και αν ναι, ποιο είδος ηθικής θα απέρρεε από κάτι τέτοιο;
Διότι θα το ξαναπώ. Στον πεινασμένο δεν λείπουν οι διανοητικές αποδείξεις για την πιθανή ύπαρξη του φαγητού, αλλά το φαγητό το ίδιο.
Και η κατάστασή μας, όπως έξοχα την περίέγραψε ο Julianus σε τόσες αναφορές του, είναι ουσιαστικά η κατάσταση ενός πεινασμένου.
Ενός πεινασμένου από νόημα, σ'ένα σύμπαν που φαίνεται ανόητο και είναι κατάφορτο από όλα αυτά τα ανυπόφορα υπαρξιστικά συναισθήματα.
Κατάφορτου από το Μηδέν. Που η Λογική δεν αρκεί για να μας λυτρώσει.
Απλώς κάποιοι (οι περισσότεροι ), αρνούνται να το παραδεχτούν, φοβούμενοι το βάρος μιας τέτοιας παραδοχής (και καλά κάνουν διότι όντως το βάρος μιας τέτοιας παραδοχής είναι τεράστιο για τους περισσότερους ώμους, δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι η φύση προνόησε για τον ψυχολογικό μηχανισμό της απώθησης, που εξυπηρετετεί αυτήν ακριβώς την λησμονιά της τραγικότητας), ενώ άλλοι ζουν καθημερινά με μια τέτοια επίγνωση.

Βέβαια, ο vv θα ισχυριστεί ίσως, ότι για την οντολογία που πρεσβεύει, δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι τέτοιο (ήδη αυτό που έκανε είναι πολύ σημαντικό), αλλά να... θα μπορούσε να το δει σαν την επόμενη πρόκληση της σκέψης του.

Προσωπικά έχω υποστηρίξει ότι στην πραγματικότητα σε όλες αυτές τις ερωτήσεις υπάρχει απάντηση.
Την έδωσαν και συνεχίζουν να την δίνουν τόσο στον εαυτό τους, όσο και σ'αυτόν που θα την ζητήσει με ειλικρίνεια, όλοι οι γνήσιοι μυστικιστές απανταχού της γης.
Που όχι μόνο δεν αρνούνται να επανέρχονται και να θυμούνται αυτήν την τραγικότητα συνεχώς και συνεχώς, αλλά για την ακρίβεια είναι αυτήν η τραγικότητα που τους θρέφει και με κάποιον "περίεργο" τρόπο (που όμως δεν αποκαλύπτουν στο ευρύ κοινό, για λόγους που αν θέλουμε να μάθουμε, ας στραφούμε στην "επιστολή ζ" του Πλάτωνα από 341c - 342a), τους βοηθά να την υπερβούν για να συναντήσουν και βιωματικά (πες το φαινομενολογικά) τα "ξεφωτα του Είναι". Ή πιο σωστά πλέον, το "είναι ο είναι" του vv.
Για τους χριστιανούς μοναχούς ας πούμε, η ενθύμιση του θανάτου τους, είναι η πρώτη και πιο βασική σκέψη που κάνουν καθημερινά, αμέσως μάλιστα μόλις ξυπνήσουν!

Εν' τέλει είναι αυτοί που δίνουν τις "απαντήσεις", για όλα αυτά που συζητάμε σ'αυτήν την θεματική.
Ας δούμε λοιπόν μία τέτοια "απάντηση", από τις πολλές που θα μπορούσαμε να βρούμε.

"Το σωτήριο έτος 1654 Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου, ημέρα του Σαιν Κλεμέντ, του πάπα και του μάρτυρα και πολλών άλλων απ'το μαρτυρολόγιο, παραμονή του Σαιν Κριζογκόν, του μάρτυρα και άλλων, περίπου απ'τις δέκα και μισή το βράδυ μέχρι τις δώδεκα και μισή. Φωτιά.
Θεέ του Αβραάμ, Θεέ του Ισαάκ, Θεέ του Ιακώβ
όχι των φιλοσόφων και των λογίων.
Βεβαιότητα, βεβαιότητα. Αίσθημα. Χαρά. Ειρήνη.
Ξεχνώ τον κόσμο και τα πάντα εκτός απ'τον Θεό.
Ο κόσμος δεν σ'έχει γνωρίσει, αλλά εγώ σε γνώρισα.
Χαρά, χαρά, πλυμμυρίζεις από χαρά."

Σε μια περγαμηνή που βρέθηκε μετά τον θάνατο του Βλάσιου Πασκάλ από έναν υπηρέτη του.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
kaneis
Πρύτανης


Εγγραφή: 22 Ιούλ 2004
Δημοσιεύσεις: 2376

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Νοέ 07, 2004 3:35 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

το βιωμα του ειναι ο ειναι ειναι πιο απλο απ οτι φενεται.σημαινει πρακτικη αποδοχη του κοσμου οπως εχει,αγαπη του οπως εχει και οταν γινει αυτο θα μπορουμε να πουμε οτι καταφερα να κανω τον εαυτο μου να ζησει το ειναι ο ειναι.σιγουρα δε σημαινει οτι το ειναι ο ειναι το μετατρεπω σε ειναι ο ειμαι.σημαδια αυτου του βιωματος θα ειναι το σταματημα των παραπονων για το τι χαλια που ναι ο κοσμος η ζωη η κοινωνια κτλ,σταματημα δηλαδη του κλαματος που αρχισε τι στιγμη που ανοιξαμε τα ματια μας με τη σφαλιαριτσα του γιατρου και συνεχιζεται για ολη τη ζωη το ιδιο σπαραχτικα και αδιακοπα σε ολα και για ολα.αν προσεξουμε τα αντιθετα σημαδια θα δουμε καθαρα ποιος ζει και ποιος οχι το ειναι ο ειναι....
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
kaneis
Πρύτανης


Εγγραφή: 22 Ιούλ 2004
Δημοσιεύσεις: 2376

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Νοέ 07, 2004 3:54 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

να θυμησω τη διαφορα αποδοχης και παθητικοτητας?η πρωτη σημαινει προσαρμοζω τον εαυτο μου στα υπαρχοντα δεδομενα και ΥΣΤΕΡΑ,μονο οταν μπορο να ζω μ αυτα χωρις να επιρρεαζομαι(εσωτερικη δραση),να δρω εξωτερικα.η δευτερη σημαινει να μην κανω τιποτα,αδρανεια.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    www.filosofia.gr Αρχική σελίδα -> Φιλοσοφικοί Προβληματισμοί Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενο  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Επόμενο
Σελίδα 7 από 8

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης





Μηχανισμός forum: PHPBB

© filosofia.gr - Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του.

Υλοποίηση, Φιλοξενία: Hyper Center