Θ.ΒοήθειαςΘ.Βοήθειας   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Εγγεγραμμένα μέληΕγγεγραμμένα μέλη   Ομάδες ΧρηστώνΟμάδες Χρηστών  ΕγγραφήΕγγραφή  ΠροφίλΠροφίλ 
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σαςΣυνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας   ΣύνδεσηΣύνδεση 

ο χριστιανισμός σα συνομωσία
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενο  1, 2, 3 ... 17, 18, 19, 20  Επόμενο
 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    www.filosofia.gr Αρχική σελίδα -> Φιλοσοφικοί Προβληματισμοί
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
Kouros
Πρύτανης


Εγγραφή: 30 Ιούν 2004
Δημοσιεύσεις: 639
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 3:40 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Επιτέλους, καιρός ήταν να παίξει κάποιος και τον συνήγορο του διαβόλου.
Georgemaus ας ξαναέρθουμε στο παράδειγμα που έχω αναφέρει ουκ ολίγες φορές.
Αυτήν την στιγμή, για να διαβάζεις αυτές τις γραμμές, βρίσκεσαι προφανώς μπροστά στον υπολογιστή σου. Το χέρι σου ίσως να ακουμπάει το ποντίκι. Από το εξωτερικό περιβάλλον φθάνουν σε εσένα κάποια ερεθίσματα. Ήχοι, ακτινοβολίες, κ.ο.κ. Από τον εσωτερικό σου κόσμο επίσης. Σωματικές αντιδράσεις, συναισθήματα, διάφορες σκέψεις κ.λ.π.
Όλα αυτά τα ερεθίσματα, τόσο από τον εσωτερικό όσο και τον εξωτερικό κόσμο συνιστούν το παρόν. Οι επιστήμονες λένε ότι δεχόμαστε αν δεν κάνω λάθος στον αριθμό 60 εκατομμύρια ερεθίσματα το δευτερόλεπτο.
Και σε ρωτάω τώρα εγώ. Πόσα από αυτά τα ερεθίσματα αντιλαμβανόμαστε;
Πόσο συνειδητοί είμαστε απέναντι σ'αυτά;
Αυτήν την στιγμή η προσοχή σου πολύ πιθανόν να έχει απορροφηθεί από την ανάγνωση αυτών των γραμμών. Η προσοχή σου είναι δεσμευμένη από την λειτουργία της σκέψης σου. Αισθάνεσαι άραγε το ποντίκι στην παλάμη σου; Ακούς τους θορύβους που έρχονται απ'έξω; Παρατηρείς τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σου και γενικά όλη αυτήν την εσωτερική ροή όπως την ονομάζει ο kaneis; Μάλλον όχι. Η προσοχή σου είναι δεσμευμένη από μια λειτουργία της μηχανής και σε αποσπά από το βίωμα του παρόντος
Είσαι λοιπόν ταυτισμένος με την σκέψη σου, όπως όταν θα πεινάς θα είσαι ταυτισμένος με την πείνα σου, όταν θα ονειρεύεσαι από τα όνειρά σου, όταν θα θυμώνεις από τον θυμό σου, όταν θα βλέπεις κάτι ενδιαφέρον θα ταυτιστείς με αυτό κ.ο.κ, αλλά σε κάθε περίπτωση θα αντιλαμβάνεσαι μόνο αυτό που έχει αιχμαλωτίσει την προσοχή σου. Το υπόλοιπο του Κόσμου θα σου - μας -διαφεύγει. Όσο μεγαλύτερο μέρος του Κόσμου μας διαφεύγει τόσο περισσότερο κοιμισμένοι - απόντες είμαστε από τις ζωές μας. Έτσι δεν είναι;
Όλοι μας μπορούμε να φέρουμε στο μυαλό μας κάποιες στιγμές, που ενώ περπατάμε στον δρόμο είμαστε τόσο απορροφημένοι από τις σκέψεις μας, που κυριολεκτικά δεν βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας.
Αυτό είναι ο ύπνος. Η δεύσμευση της προσοχής μας από κάποιο αντικείμενο του εξωτερικού ή εσωτερικού μας κόσμου.
Όταν η προσοχή μας δεσμεύεται από την πείνα μας γινόμαστε η κοιλιά μας, όταν θυμώνουμε γινόμαστε ο θυμός μας, όταν σκεφτόμαστε γινόμαστε οι σκέψεις μας, όταν θαυμάζουμε κάτι έξω από μας χανόμαστε σ'αυτόν τον θαυμασμό μας κ.ο.κ. Πάντα χαμένοι σε κάποια επιθυμία, κάποια σκέψη, κάποιο εξωτερικό αντικείμενο, κάποια εικόνα, κάποια αίσθηση, πάντα χαμένοι σε κάποια από τις λειτουργίες μας, σε κάποια από τα πολλά εγώ όπως θα έλεγε και ο Γκουρτζίεφ, απομακρυσμένένοι από την επιγνωση της ύπαρξής μας και του αληθινού Εγώ, άρα πάντα κοιμισμένοι και πάντα απόντες.
Το ξέρω φίλε μου ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που χρειάζονται επεξηγήσεις, αλλά δυστυχώς ο χώρος είναι περιορισμένος.
Θα τα πούμε σύντομα όμως και από κοντά Very Happy

Ιασον σου ανέφερα ένα απόσπασμα του Ραζνίς, που εξηγεί γιατί δεν είμαστε παρόντες. Αν ισχυρίζεσαι το αντίθετο πως αντικρούεις αυτά που λέει; Διότι αυτά που ισχυρίζεται είναι νομίζω πασίδηλα σε όλους μας.
Αν τώρα δεν αντιλαμβανόμαστε σε βάθος το τι σημαίνει να είμαστε απόντες από τις ζωές μας και άρα να μην υπάρχουμε και να πράττουμε, αλλά απλώς να αντιδρούμε μηχανικά σαν το σκυλί του Παυλώφ και σύμφωνα με τον προγραμματισμό που έχουμε δεχθεί από την κοινωνία που μεγαλώσαμε, τις προσωπικές μας προκαταλήψεις, τα δικά μας "μ'αρέσει δεν μ'αρέσει" κ.λ.π. αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Όσο για το ότι εκτιμάς την σκέψη σου καλά κάνεις και την εκτιμάς και δεν θα σε χαρακτηρίσω ναρκισιστή, αλλά πως συμβιβάζεται μια τέτοια αρέσκεια με την υπογραφή σου;
Διότι όταν λές ότι το μόνο που γνωρίζεις είναι ότι δεν γνωρίζεις τίποτα, τότε δεν μπορώ να καταλάβω από πηγάζει αυτήν η αγάπη για την σκέψη σου. Τι το σπουδαίο έχει και δεν την αφήνεις; Ένα μέσο είναι και αυτήν και όχι αυτοσκοπό. Ή μήπως όχι;


kaneis δεν είμαι σίγουρος τι εννοείς με το πρώτο μύνημά σου αν και συμφωνώ με τα όσα λές στον georgemaus
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
iason
Πρύτανης


Εγγραφή: 01 Ιούν 2003
Δημοσιεύσεις: 4108
Τόπος: (Γ)Ελλάς

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 9:24 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Κούρε, τώρα εξήγησες με μεγαλύτερη σαφήνεια πώς εσύ λες ότι «δεν είμαστε παρόντες», και θα προσπαθήσω και γω να εξηγηθώ καλύτερα. Γιατί πιστεύω ότι ο Ραζνίς το εννοεί κάπως διαφορετικά, και μάλλον θα έλεγα ότι είμαι κοντύτερα στη δική του αντίληψη από αυτή που είπες περί ύπνου.

«Διότι όταν λές ότι το μόνο που γνωρίζεις είναι ότι δεν γνωρίζεις τίποτα, τότε δεν μπορώ να καταλάβω από πηγάζει αυτήν η αγάπη για την σκέψη σου. Τι το σπουδαίο έχει και δεν την αφήνεις;».
Φίλε λάθος το κατάλαβες. Διάβασε με προσοχή, δε λέω αυτό, άλλο λέω. Λέω ότι το μόνο που ΔΕΝ γνωρίζω είναι ότι δεν γνωρίζω. Επειδή υπάρχει η σκέψη, οπωσδήποτε γνωρίζω: υπαρκτή η σκέψη άρα υπαρκτή και η γνώση. Αναπόφευκτο. Δεν θα μπορούσα να πω ότι δεν γνωρίζω. Στη συνέχεια όμως, προχωρώ στο επόμενο βήμα: η (επίσης φυσική!) διαδικασία της αυτοσυνείδησης σε οδηγεί στο να ομολογήσεις και την άγνοια. (Κάμποσο νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι της γνώσης από την εποχή του Σωκράτη, έτσι δεν είναι; Wink )

Ο Ηράκλειτος, ο Ραζνίς, αυτό ακριβώς το λεπτό σημείο έρχονται να μας δείξουν: μην κομματιάζεις τον κόσμο σου! Αποδέξου τον! Και τον έξω και τον μέσα. Όλος ο δυτικός πολιτισμός, και δυτική σκέψη, είναι η αποθέωση της χωριστικής σκέψης. Η αποθέωση της σχιζοφρένειας - διότι ο εξωτερικός διαχωρισμός, η διάσπαση σε άσπρο-μαύρο (αποδεκτό άσπρο και μισητό μαύρο), οδηγεί αναπόφευκτα και στην εσωτερική διάσπαση της προσωπικότητας. Ο δυτικός κόσμος είναι γεμάτος Νίτσε και γεμάτος Χίτλερ: οι πρώτοι σκέφτονται την διάσπαση, οι δεύτεροι την κάνουν πράξη. Ένας διαρκής αγώνας, άγχος, εμπόλεμη κατάσταση των πάντων με τους πάντες και με τα πάντα. Ένας ατελείωτος διαχωρισμός των πάντων σε «καλά» και «κακά», που οδηγεί στην μη-αποδοχή, την αποστασιοποίηση, τον διαχωρισμό.

Αυτό μας λένε: αποδέξου! Αποδέξου την πραγματικότητα, αποδέξου τους άλλους, αποδέξου τη φθορά, αποδέξου το θάνατο, αποδέξου τον κόσμο σου, αποδέξου τον εαυτό σου, αποδέξου. Μην χωρίζεις. Μην αποστασιοποιείσαι. Μην αρνείσαι. Δεν χρειάζεται να γίνεις «Υπεράνθρωπος»: δεν χρειάζεται να απομακρυνθείς. Μην γίνεσαι Χίτλερ: δεν χρειάζεται να φθείρεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Αποδέξου τον εαυτό σου όπως είναι, μαζί με την άγνοιά του. Αποδέξου τη ζωή σου, μαζί με το θάνατό σου. Αν ο θάνατος δεν υπήρχε, εσύ δε θα είχες καν γεννηθεί. Όλα μια μέρα θα πεθάνουν ότι και να κάνεις, έτσι κι αλλιώς. Δέστο και κοσμολογικά: οι αστρονόμοι λένε ότι σύμφωνα με την ηλικία του ηλιακού συστήματος, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε κάπου στο 45% της πιθανότητας η γη να διαλυθεί από σύγκρουση με κάποιον μεγάλο αστεροειδή, κι ο ήλιος κάποτε θα σβήσει.

Και μετά μας πάνε στο ωραίο που έθεσες, τη φυσική απουσία μας, λόγω της εγγενούς ανικανότητάς μας να είμαστε ολοκληρωτικά στο παρόν, αυτού του «φυσικού ύπνου».

Μας λένε: αποδέξου το αυτό! Έτσι είσαι. Αυτός είσαι. Κοιμάσαι, ναι, έτσι είναι, αλλά αποδέξου το! Μην φτάνεις στην αυτοαπόρριψη ούτε από αυτό. Έτσι είναι, έτσι είσαι, έτσι είναι και οι άλλοι. Μην στρέφεσαι εναντίον της πραγματικότητας ούτε της δικής σου ούτε των άλλων. Είσαι ελεύθερος να το κάνεις αυτό αν θέλεις. Να ξέρεις όμως ότι αν το κάνεις, θα καταντήσεις ένας σχιζοφρενικός Νίτσε, ένας μανιακός Χίτλερ. Μην σκέφτεσαι χωριστικά, σκέψου έξυπνα (σοφά): δεν έχει τόση σημασία τι είναι «σωστό» και τι «λάθος», όσο έχει σημασία να βιώνεις την ενότητα, τη συμφιλίωση. Όλα σωστά είναι και όλα λάθος είναι, αν αυτό σε βοηθάει. Συμφιλίωση με τον εαυτό σου (τα πολλά εγώ του Γκουρτζίεφ), με τους άλλους, με τον κόσμο σου. Αγάπησε τον εαυτό σου κι ας είναι ένα σκυλί του Παβλώφ. Η διάσπαση της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι η μεγαλύτερη συνωμοσία. Βίωσε όπως μπορείς την ΠΑΡΟΥΣΙΑ, κι αυτός είναι ένας δρόμος χωρίς αρχή και τέλος - όσο το κάνεις τόσο η συνείδηση αναπτύσσεται. Η συνείδηση είναι ο σκοπός, η σκέψη είναι μέσον.
_________________
-Κάθε λόγος μπορεί να έχει αντίλογο. Κάθε αντίλογος πρέπει να έχει λόγο.
-Εγέμισεν ο ουρανός πετούμενους γαϊδάρους.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
georgemaus
Πρύτανης


Εγγραφή: 26 Μάρ 2004
Δημοσιεύσεις: 712

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 10:58 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Λοιπόν kure, αν εσύ ονομάζεις τη δέσμευση του εαυτού μας από ένα εξωτερικό αντικείμενο ύπνο, εγώ ακριβώς αυτό το ονομάζω ΞΥΠΝΗΜΑ! Ναι ξύπνημα μέσα σε τούτο το κόσμο. Γιατί αυτός είναι ο σκοπός μας εδώ. ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ Σ'ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΟΥ. Μη διαστρεβλώνουμε τα πάντα πια. Και δε με νοιάζει αν ισχυρίζεται ο Ηράκλειτος κι ο Γκιουρτζίεφ και ο οποιοσδήποτε άλλος σεβαστός το αντίθετο. Δε με νοιάζει καθόλου! Για μένα η αλήθεια περνάει μέσα από τις αισθήσεις, δε πα να χτυπιέται διακόσιους αιώνες όποιος θέλει. Τώρα αν σε κάποια στιγμή πεινάω, την άλλη θέλω να γράψω ένα ποίημα, την άλλη ερωτεύομαι, αυτό δεν λέει τίποτα. Δε λέει τίποτα αν δε τα αισθάνομαι όλα ταυτοχρόνως! Αλλο και τούτο! Γιατί θα πρέπει να τα αισθάνεσαι όλα ταυτοχρόνως; Μόνο αν τα απομονώσεις αισθάνεσαι την χαρά και την λύπη του καθενός.
Για να προσέχουμε τι λέμε πια! Το να θεωρείς την δέσμευση από ένα εξωτερικό αντικείμενο ύπνο, διαστρεβλώνεις την αλήθεια. Αφαιρείς από τον κάθε ανθρωπάκο τη μόνη αλήθεια που μπορεί να εμπιστευτεί. Τις αισθήσεις του. Απο κει και πέρα αποδυναμώνεις την θέλησή του και τον κάνεις ό,τι θέλεις! Μέσα σε λίγο χρόνο, μπορείς να τον κάνεις να αυτοκτονήσει για να συναντήσει τη μεγάλη αλήθεια! Για να προσέχουμε!
Λοιπόν εγώ έχω εμπιστοσύνη στις αισθήσεις μου και δε μπορεί να με πείσει κανείς για το αντίθετο. Ακόμα κι αν μου βάλουν το δίλημμα επεξεργασμένος η πρωτόγονος, θα προτιμήσω το πρωτόγονος!
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
georgemaus
Πρύτανης


Εγγραφή: 26 Μάρ 2004
Δημοσιεύσεις: 712

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 12:37 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Κατα τα άλλα με κάλυψε ο Ιάσονας. Και ειδικά για την αποδοχή που ανέφερε. Γιατί η αποδοχή, δεν είναι τίποτα άλλο, από την θετική στάση. Από την κατάφαση. Ναι αποδοχή του κόσμου και του θανάτου. Άρνηση είναι να θεωρείς ύπνο την ανταπόκριση σε ένα εξωτερικό ερέθισμα. Αν διάβασες το ποίημα μου στη μελέτη θανάτου, υπάρχει ένας στίχος που δε πρέπει να περάσει στο ντούκου. ''...και θα δοθούμε στο μαύρο φως/με το κάτι στα χέρια...'' Αν κατάλαβες ο στίχος μιλάει για συνέχεια. Το ''κάτι στα χέρια'' δεν είναι τίποτα άλλο από το απόσταγμα αυτής της ζωής. Το απόσταγμα που έρχεται και κατακτιέται από το δόσιμο του ανθρώπου σ'αυτό το κόσμο. Η μεγάλη και η μυστική αλήθεια είναι για μετά θάνατον. Τώρα έχουμε μπροστά μας αυτόν τον κόσμο και πρέπει να του δοθούμε. Να ξυπνήσουμε μέσα του...Και θα ξυπνήσουμε ανταποκρινόμενοι στα εξωτερικά ερεθίσματα.
Είμαστε εδώ για να δοθούμε σ'αυτό το κόσμο!..

Προσοχή. Αν βλέπεις να επιμένω, είναι γιατί αυτό εδώ ακριβώς το σημείο, είναι από τα πιο σημαντικά που έχουμε επεξεργαστεί εδώ μέσα...Αυτό το σημείο είναι σταθμός που θα πρέπει να ξεκαθαριστεί μιά για πάντα...
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
georgemaus
Πρύτανης


Εγγραφή: 26 Μάρ 2004
Δημοσιεύσεις: 712

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 2:02 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Kαι επειδή εργάστηκα σιωπηλα για δεκαπέντε χρόνια, ωστε να φτάσω στο παρακάτω ποίημα ''την μεγάλη κατάφαση'' σας το παραθέτω...

Η μεγάλη κατάφαση

Του κυτάρου τις πύλες σιωπηλά ξεκλειδώνω
στη σεμνή ταραχή σου ζωή, να πλανηθώ
όσα θάρεψα, μα δε γνώρισα ανταμώνω
το αδέσποτο σώμα μου, γλυκά θ'ασπασθώ...

Ανήμερους πόθους στο καρτέρι μερεύω
παλάτια παλιά, με τον ήλιο ξεχνώ
μέσα στη λήθη του πια ζωντανεύω
τα μάτια ανοίγω στο φως του τ'αχνό

Και θέλω να μείνω στ'ανάγλυφο άστρο
που ξένο με παίρνει, με κάνει δικό
χαρίζει μου ύλη να χτίσω το κάστρο
μ'αδάμαστο χέρι, αερικό...

Των σπλάχνων σου γη, με κυνηγούν οι σκιές
βαραίνει στο μέτωπο της νίκης το στέμα
κρυφά με κυκλώνουν πικρές εποχές
συγχώρια ζητώ, απ'των θυμάτων το αίμα

Γυμνός ναυαγός στης ανάγκης την όχθη
αργά ψηλαφίζω ακριβά μυστικά
με δάκρυ ραντίζω του κόσμου τη κόχη
χλωραίνω το πόνο κι υψώνω φτερά

Και θέλω να μείνω στ'ανάγλυφο άστρο
που ξένο με παίρνει με κάνει δικό
χαρίζει μου ύλη να χτίσω το κάστρο
με χέρι καλέμι αερικό

-Στη φωτιά των καιρών ανασαίνουν και σμίγουν
αθώοι αγγέλοι ριγμένοι στη γη
από τούτο το τόπο σα λουλούδια θα φύγουν
που το χρώμα γυρίζουν ξανά στη πηγή

Τη φθορά τους καρτερικά αψηφώντας
ανέμελα παιδιά βουής θεικής
στο άγνωστο τραβάνε τραγουδώντας
τρυγώντας δύναμη κι απόσταγμα ζωής

και θέλουν να μείνουν στ'ανάγλυφο άστρο
που ξένα τα παίρνει, τα κάνει δικά
χαρίζει τους ύλη να χτίσουν το κάστρο
με χέρια ωραία, μεθυστικά...-
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
Kouros
Πρύτανης


Εγγραφή: 30 Ιούν 2004
Δημοσιεύσεις: 639
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 3:46 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Georgemaus μίλησα για δέσμευση της προσοχής. Δεύσμευση σημαίνει σκλαβιά. Η προσοχή είναι το μόνο ελέυθερο πράγμα που διαθέτουμε. Όταν δεσμεύεται από ένα αντικείμενο είτε εξωτερικό είτε εσωτερικό παύουμε να έχουμε επίγνωση του συνόλου. Χάνουμε τον εαυτό μας σ'αυτό. Π.χ. περπατάω στον δρόμο και βλέπω κάτι ενδιαφέρον. Η προσοχή μου έλκεται αυτόματα από αυτό το αντικείμενο, με απότέλεσμα να πάψω να προσέχω τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά κυρίως τον εαυτό μου. Το πρόβλημα φίλε δεν είναι ότι προσέχω το αντικείμενο αυτό, αλλά το ότι δεσμεύομαι και χάνομαι ολόκληρος μέσα σ'αυτό. Χάνω την επίγνωση της ύπαρξής μου (παύω να με προσέχω) και δεν ζω το σύνολο του παρόντος. (αντιλαμβάνομαι μόνο αυτό το αντικείμενο και όχι το σύνολο του Κόσμου).
Μέχρι να προχωρήσω λίγο και η προσοχή μου να δεσμευτεί (σκλαβωθεί) από ένα άλλο αντικείμενο.
Δεν αποφασίζω εγώ που θα βρίσκεται η προσοχή μου. Το ενδιαφέρον μου άγεται και φέρεται και η προσοχή μου μετατοπίζεται αυτόματα, μηχανικά όπου θέλει αυτήν και όχι εγώ. Τα αντικείμενα κλέβουν την προσοχή από την επίγνωση του εαυτού μου. Κοιτάζω το αντικείμενο σκέφτομαι και νοιώθω κάτι για αυτό, αλλά δεν προσέχω τις εσωτερικές μου αντιδράσεις. Δεν είμαι εκεί. Μετά από κάποια ώρα, αμυδρά θα θυμάμαι μόνο το τι σκέφτηκα και ένοιωσα (έτσι στο περίπου). Πολύ λιγότερο θα θυμάμαι και την στάση του σώματός μου, η την κατάσταση των υπόλοιπων αντικειμένων εκείνη την στιγμή. Αυτό αποτελεί απόδειξη για το ότι εκείνη την στιγμή δεν ήμουν πολύ παρον.
Αν όμως ήμουν περισσότερο συνειδητός και διαχειριζόμουν σωστά την προσοχή μου, τότε μέρος της αντίληψής μου, θα είχε γίνει ένα μεγαλύτερο κομμάτι του Κόσμου και άρα θα βίωνα την ζωή με μεγαλύτερη πληρότητα. Άρα λέμε ψέματα όταν ισχυριζόμαστε ότι καταφάσκουμε και αποδεχόμαστε το σύνολο της Ζωής.
Αποδεχόμαστε και καταφάσκουμε, σ'αυτό μόνο που έλκει την προσοχή μας. Όταν διαβάζουμε αποδεχόμαστε αυτό την στιγμή εκείνη. Ο υπόλοιπος κόσμος διαφεύγει της αντίληψής μου. Μετά από λίγο, όταν ίσως πεινάσω καταφάσκω μόνο στις ανάγκες της κοιλιάς μου και όλα τα υπόλοιπα παύουν να μ'ενδιαφέρουν. Μιλάω για την στιγμή.
Την μια στιγμή δεν είχα αντίληψη της κοιλιάς μου και του υπόλοιπου Κόσμου και την άλλη δεν είχα αντίληψη των σκέψεων μου και του υπόλοιπου Κόσμου. Και στις δύο περιπτώσεις αρνούμαι το σύνολο του Κόσμου και αποδέχομαι μόνο ένα μικρό τμήμα του. Την επιθυμία της σκέψης μου στην πρώτη περίπτωση, της κοιλιάς μου στην δεύτερη κ.ο.κ. Όλα τα υπόλοιπα περνούν σε δεύτερη μοίρα, πρόσεξε μιλάω για την κάθε στιγμή της ζωής μου έτσι; Η ζωή μου είναι μια τέτοια διαδοχή στιγμών που συνεχώς καταφάσκω σε κάτι και αρνούμαι όλα τα υπόλοιπα. Μια τέτοια <<διαδοχή παρόντων>> που συνεχώς μου διαφεύγουν. Που συνεχώς απουσιάζω. Στην πρώτη περίπτωση υπαρχουν οι σκέψεις και στην δεύτερη η κοιλιά μου (τμήματα του εαυτού μου) αλλά όχι ΕΓΩ (το σύνολο του εαυτού μου). Το ιδανικό θα ήταν φίλε μου όταν προσέχω την κοιλιά μου ας πούμε και νοιάζομαι για τις ανάγκες της ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να μην χάνω και την επίγνωση του συνόλου του εαυτού μου

Ας γυρίσουμε στο παράδειγμα που ανέφερα.
Είσαι στον υπολογιστή και διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Η προσοχή σου έλκεται από τις ιδέες αυτού του μυνήματος, ενω ταυτόχρονα μέσα σου κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου, εκτυλίσσεται μια αδιάκοπη ροή αντιδράσεων και απ'εξω σου έρχονται ένα σωρό ερεθίσματα. Τι απ'όλα αυτά αντιλαμβάνεσαι συνειδητά; Οι ήχοι φθάνουν πιθανόν στα αυτιά σου αλλά ΕΣΥ ΤΟΥΣ αντιλαμβάνεσαι άραγε, ή έχεις χαθεί στην ανάγνωση αυτών των γραμμών;
Αισθάνεσαι άραγε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ την αφή του ποντικιού από την παλάμη σου; Έχεις επίγνωση της καρέκλας που κάθεσαι; Προσέχεις ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ - ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ - τις εσωτερικές σου αντιδράσεις, που διεγείρει η ανάγνωση αυτών των γραμμών ή όχι;
Όσων λιγότερων πραγμάτων την αντίληψη έχεις ΤΩΡΑ, ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ
τόσο λιγότερο παρόν είσαι και άρα τόσο λιγότερο μέρος του Κόσμου βιώνεις συνειδητά. Το θέμα δεν είναι αν έρχονται οι ήχοι στα αυτιά σου. Το θέμα είναι αν τους ακούς ΕΣΥ. Το θέμα δεν είναι αν το ποντίκι ζεσταίνει την παλάμη σου αλλά αν αυτήν την αίσθηση την αντιλαμβάνεσαι ΕΣΥ. Το θέμα δεν είναι αν ζούμε (αυτό ούτως ή άλλως συμβαίνει) αλλά αν συνειδητοποιούμε ότι ζούμε (όχι μόμο να το σκεφτόμαστε). Δεν λέμε ότι διαθέτουμε αυτοσυνείδηση και ότι χάρη σ'αυτήν διαφοροποιούμαστε από τα ζώα. Πούντην; Μόνο σκεφτόμαστε ότι ζούμε και ότι κάποτε θα πεθάνουμε, αλλά ελάχιστες φορές το βιώνουμε κάτι τέτοιο. Αν το βιώναμε πιο συχνά ο κόσμος θα ήταν σίγουρα διαφορετικός.
Αν αντιλαμβάνεσαι (παρατηρείς - προσέχεις) τις εσωτερικές σου αντιδράσεις ΤΩΡΑ. Αυτό είναι το ζητούμενο.
Αν όχι ζεις μέσα στον Κόσμο, αλληλεπιδράς μ'αυτόν αλλά ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΑ (πές το ενστικτώδικά) και όχι ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ. Σου συμβαίνουν πράγματα, σου ξυπνάνε διάφορες αντιδράσεις, αυτόματα τις εκφράζεις αλλά όλα αυτά εντελώς μηχανικά. Ζεις, αλλά δεν συνειδητοποιείς ότι ζεις. Υπάρχεις όπως όλα τα όντα εξάλλου, αλλά δεν το γνωρίζεις ότι υπάρχεις. Αντιδράς εξαρτημένα και δεν πράττεις ελεύθερα.
Η ένταση της συνείδησης είναι ανάλογη με το βαθμό του ενδιαφέροντος. Συνειδητοποιούμε μόνο ότι προσέχουμε. Και όπως λέει ο Πλωτίνος "γινόμαστε ότι θυμόμαστε". Ο Γκουρτζίεφ συμφωνεί και συνεχίζει λέγοντας ότι δεν "θυμόμαστε ποτέ τον τον εαυτό μας", δεν έχουμε επίγνωσή του. Άρα όσο η προσοχή διασκορπίζεται αυτόματα εδώ και εκεί και δεν γίνεται αντικείμενο κατάλληλης διαχείρησης, πάντα θα έχουμε αμυδρή αντίληψη του Κόσμου.
Λέγοντας Κόσμο εννοώ ότι υπάρχει. Εξωτερικά αντικείμενα και εσωτερικά (σκέψεις, συναισθήματα, αισθήσεις, σωματικές αντιδράσεις). Ορατά και αόρατα. Η ζωή μας είναι μια αυτόματη αλληλεπίδραση αυτών των δύο πτυχών του κόσμου. Του εξωτερικού και του εσωτερικού. Εμείς απουσιάζουμε. Διότι όλα αυτά είναι αντικείμενα. Τόσο τα εξωτερικά όσο και τα εσωτερικά. Οι σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου κ.λ.π. είναι και αυτά αντικείμενα διότι πολύ απλά μπορώ να τα παρατηρήσω. Είναι μέρος του εξωτερικού κόσμου ακριβώς όπως τα δέντρα, τα σπίτια, οι άλλοι άνθρωποι κ.ο.κ.
Το θέμα είναι που βρισκόμαστε ΕΜΕΙΣ. Που βρίσκεται το υποκείμενο σε όλη αυτήν την διαδικασία της ζωής; Που βρίκεται η ΠΑΡΟΥΣΙΑ; Διότι εμείς δεν χρειαζόμαστε για να λειτουργήσει ο Κόσμος. Η ζωή διεξάγεται και στα φυτά και στα ζώα και στους κοιμισμένους, άρα και σε εμάς. Εμείς όμως είναι αλήθεια ότι μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε το φαινόμενο της ζωής Όχι, μόνο να το σκεφτόμαστε αλλά και να το βιώνουμε.
Ότι δεν προσέχουμε δεν υπάρχει για μας. Όσο δεν προσέχουμε τον εαυτό μας δεν υπάρχουμε εμείς. Έστω και αν ζούμε...
Georgemaus αν σε ενδιαφέρει όντως αυτό το ζήτημα σε παρακαλώ όταν απαντάς σ'εμένα, να αναφέρεσαι σε συγκεκριμένα αποσπάσματα. Είναι που είναι από την φύση του λίγο <<περίεργο>> το θέμα (επειδή το θεωρούμε δεδομένο), μην το κάνουμε χειρότερο με τις γενικότητές μας. Δεν θα συνενοηθούμε ποτέ.
Και φαντάσου κάτι. Αν, λέω αν, μπορούσαμε να προσέχουμε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ότι υπάρχει μέσα μας και έξω μας τι θα συνέβαινε;
Όσο δεν συμβαίναι αυτό λοιπόν, θεωρώ ότι η κατάφαση και οι αποδοχή παραμένουν απλώς λέξεις. Τις σκεφτόμαστε αλλά δεν τις βιώνουμε. Όσο δεν καταφέρνω να διαχειριστώ κατάλληλα την προσοχή μου, τότε την κάθε στιγμή θα αποδέχομαι ένα μικρό τμήμα του Κόσμου μόνο (αυτό που έλκει αυτόματα την προσοχή μου) και ποτέ το σύνολό του.
Στην φαντασία μας μονάχα θα βρίσκεται η αποδοχή και όχι στην πραγματικότητά μας. Άρα θα ψευδόμαστε για μία ακόμα φορά όταν θα μιλάμε για τόσο μεγάλες έννοιες όπως απόλυτη κατάφαση, αποδοχή, αγάπη κ.ο.κ. Ή μήπως όχι;
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Kouros
Πρύτανης


Εγγραφή: 30 Ιούν 2004
Δημοσιεύσεις: 639
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 4:19 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Εκείνο που λέω georgemaus είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε τις ανταποκρίσεις μας στα εξωτερικά ερεθίσματα. Ύπνος είναι η έλλειψη αυτής της συνειδητοποίησης. Η ανταπόκριση θα γίνει ούτως ή άλλως από την στιγμή που ζείς. Mε ερμηνεύεις λανθασμένα.

Ιασον δεν μπορώ να μην συμφωνήσω στα όσα λές περί αποδοχής, αρκεί βέβαια αυτά να μην παραμένουν απλώς θεωρίες, όπως πιστεύω όμως ότι συμβαίνει, στον βαθμό που όπως είπα στο προηγούμενο μύνημά μου, δεν είμαστε ικανοί να διαχειριστούμε την προσοχή μας.
Αν θέλεις επίσης σχολίασε το συγκεκριμένο απόσπασμα του Ραζνίς που αναδημοσίευσα από το δικό σου κείμενο λίγα μυνήματα πιο πριν, για να καταλάβω που βρίσκεται η διαφωνία μας.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
kaneis
Πρύτανης


Εγγραφή: 22 Ιούλ 2004
Δημοσιεύσεις: 2376

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 5:20 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

koure to kata poso i theoria ginetai praksi den einai thema pou prepei na mas apasxolei edo mesa nomizo pou prakseis den iparxoun...
kata t alla simfono me ton kouro otan leei oti to na min exo oso pio sinoliki antilipsi kai aisthisi tou kosmou,otan oles oi aisthiseis mou den einai en leitourgia tautoxrona,exo mia ftoxoteri parousia sti zoi.auto poli sixna ofeiletai sto diaxorismo pou legate pio prin gia mesa ekso,kalo kako,genikotera to diaxorismo se thetiko kai arnitiko tou kosmou giro mas,pou opos eipe kapoios einai o tropos leitourgias tou arpaktikou.ftiaxno enan kosmo me stoixeia thetika kai arnitika gia mena kai ta deutera ta apofevgo gia tin kaliteri epiviosi tou arpaktikou mesa mou....
antitheta stin sinoliki iparksi erxetai kai i simfiliosi gia tin opoia ginetai logos,pou oso ksipnas toso diskolevei giati toso vlepeis poso ipnos iparxei kai ara dokimazesai na simfiliotheis me auto,kai auto tha ginei an arxisoume na antilamvanomaste olo to simpan san ena,xoris mesa ekso kalo kako ktl.san na reei olo to simpan mesa mas,giati iparxei ontos ena meros mas sto opoio to simpan reei mesa,einai pera ap auto.mono i tautisi m auto epitrepei tin stadiaki ekseliksi se oliki parousia,giati tha einai san na niotheis ton kosmo mesa sou kai to soma tha einai apla to estiasma tou eautou sou mesa s auto.
an px paroume to paradeigma tou ipologisti,dokimaste auto to paron na kleisete ta matia kai na to parousiasete mes to mialo sas.den tha exete mia pio sinoliki parousia s autin apo oti sto ksipnio afou os esoteriki eikona epidexetai eukola sinolikis antilipsis?na deite pou tha erthoun sto nou leptomereies pou sto ksipnio de prosexoume.de tithetai thema oti einai katoteri kai pio ftoxi ap tin pragmatikotita i katastasi,alla auto pou thelo na po einai oti otan kati to xoume mesa mas exoume pio sinoliki parousia giati to antilamvanomaste olo san ena,mia fantasia,opou to soma mou me ola ta ipoloipa einai ena,afou ego pou ta fantazomai eimai pantou afou to xo mesa mou.etsi megalo empodio sto na to kataferoume auto sto ksipnio einai i mi sillipsi tou kosmou san ena.otan omos kataferoume na doume to simpan san allages tou enos,panta me apodoxi piu simainei oti tha afino autin tin allagi,roi,na kilaei mesa mou fisika xoris estiazomai se mia meriki epeksergasia tote i parousia pistevo tha arxisei na eksaplonetai ston kosmo.
gi auto elega koure oti to pio sinithismeno einai na antilamvanomai kati kai meta na to diatiro ipo epeksergasia sti skepsi xanontas ta epomena diadoxika paronta,giati kollame me kati kai den afinoume ti roi na sinexisei mesa mas opos o kosmos.gi auto leo i antilipsi na exei roi kai ara oti tora antilifthika na to petao amesos,san na me diaperase,gia na antiliftho auto pou tha rthei.ki auto epitixanetai me tin apodoxi,oti kai na antiliftho na mi tou antistatho alla na to afiso na me diaperasei.px otan thimono opos elege o IASON kai meta metaniono pou thimosa i alithini amartia einai to metanioma giati den apodextika ton thimo,de ton afisa na kilisei fisika kai tora asxoloumenos m auto xano parousia.
oso gia ton tropo na ginei auto epeidi pampolla ta empodia koutsoi kai meis kai epeidi ksero oti to kataferneis na simfiliotheis gia dio leptakia kasi meta ante pali sta idia,einai auto pou leei na mi thimosoume pou pali pame se apousia alla molis to katalavoume na ksanagirisoume se parousia.auto ego toulaxiston to kataferno me to na epanalamvano mesa mou tis alitheies i tis syneiditopoiiseis pou me odigisan se stigmiaia parousia mexri na ksanaodigitho ekei.siga siga exo parathrhsei veltiosi giati einai fisiko mas na eimaste parontes kai anoigoun fragmena me tin epanalipsi.
otan leme na min akoumpame ti roi kai na tin apodextoume einai san na vazoume mesa mas ton kosmo.paratiro oti otan me thimonei kati kai meta to skeftomai mesa mou to idio,i esoteriki mou iremia de xalaei.auto giati prin to vlepo san eksoteriko eno meta san esoteriko.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
georgemaus
Πρύτανης


Εγγραφή: 26 Μάρ 2004
Δημοσιεύσεις: 712

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 6:08 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Koure, έστω οτι γνωρίζεις μία γυναίκα και σου χτυπάει καμπανάκι. Όσο τη γνωρίζεις, τόσο σε τραβάει. Την σκέφτεσαι συνεχώς. Αυτή η σκέψη σε αποσπά από πολλά υπόλοιπα. Είναι μιά δέσμευση, μιά προσωρινή σκλαβιά. Που όμως μόνο έτσι θα γνωρίσεις τον πόνο και την ανάταση του έρωτα. Μόνο έτσι θα γνωρίσεις το συναίσθημα που σε σηκώνει μισό μέτρο πάνω από τη γη. Μόνο μέσα απ'αυτό το δρόμο θα μάθεις αυτήν την γυναίκα και τον έρωτά της. Μόνο μέσα από αυτή τη σκλαβιά και τα έντονα συναισθήματα θα γνωρίσεις και τον εαυτό σου...Και κάποτε θα επιστρέψεις ξανά στην γαλήνη και τη μοναξιά σου, στη γενική προσοχή, έχοντας όμως κλέψει όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα. Το απόσταγμα που λέμε. Αυτό για μένα δεν είναι δέσμευση, ούτε σκλαβιά, μα ελευθερία! Την ελευθερία του να μάθεις απομονώνοντας το ειδικό από το γενικό...
(Οδυσσέα πάλι μας έβγαλες τα μάτια μ'αυτά τα γκριγκουλις!)

Α και κάτι άλλο kure, γιατί πάντα επιστρέφεις σ'αυτό το οτι ζούμε μηχανικά, δε συνειδητοποιούμε ό,τι πραγματικά συμβαίνει κτλ...
Προσωπικά μ'αρέσει αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι...Εδώ και κάμποσα χρόνια δε ζητάω πολλά, αισθάνομαι σχεδόν πλήρης! Δεν είμαι θεός, δε θέλω να τα γνωρίζω όλα, έχω ό,τι αξίζω. Και τα λόγια μου -και προπαντός τα ποιήματά μου- δεν είναι αέρας και κούφια λόγια. Έχουν γραφεί με πολύ υπομονή και πολλές φορές με απερίγραπτο πόνο, αλήθεια στο λέω...
Αυτά τα μαύρα γραμματάκια που βλέπεις και τώρα τα διαβάζεις τόσο εύκολα έχουν μεγάλο τίμημα φίλε kure, πολύ μεγάλο τίμημα...
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
iason
Πρύτανης


Εγγραφή: 01 Ιούν 2003
Δημοσιεύσεις: 4108
Τόπος: (Γ)Ελλάς

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 8:05 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Κούρε. Ο σχολιασμός που ζητάς δε νομίζω ότι θα βοηθήσει, αυτά τα λέει ο Ραζνίς, τα λένε άλλοι τέλος πάντων, δεν τα λέμε εμείς. Επειδή προσωπικά δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω τι θες να πεις, θα ήθελα να μου απαντήσεις στα ακόλουθα δυο ερωτήματα. Τα θέτω όσο σαφέστερα μπορώ:
Πρώτο: θεωρείς ότι η «παρουσία» (όπως τη συζητάμε εδώ) είναι ανέφικτη ή εφικτή; Ναι ή όχι;
Δεύτερο: όταν κάνεις έρωτα, είσαι «παρών»;
_________________
-Κάθε λόγος μπορεί να έχει αντίλογο. Κάθε αντίλογος πρέπει να έχει λόγο.
-Εγέμισεν ο ουρανός πετούμενους γαϊδάρους.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Kouros
Πρύτανης


Εγγραφή: 30 Ιούν 2004
Δημοσιεύσεις: 639
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 8:14 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

kaneis δυσκολεύομαι αφάνταστα με τα greeklish. Απ'όσα καταλαβαίνω μάλλον διαφωνούμε. Το θέμα δεν είναι να κλείσεις τα μάτια σου και να φανταστείς οτιδήποτε. Το θέμα είναι να διευρύνεις την προσοχή σου για να αντιλαμβάνεσαι μεγαλύτερο τμήμα της ζωής, όπως ακριβώς είναι χωρίς να αλλάζεις (να προσθέτεις ή να αφαιρείς) τίποτα.
Το να φανταζόμαστε ότι είμαστε ένα με το σύμπαν είναι μια αυθαίρετη παρέμβαση στην ζωή όπως είναι. Μια παρέμβαση στη εσωτερική ροή. Μην αγγίζεις τίποτα. Μην προσθέτεις τίποτα. Απλώς παρατήρησε και διαχειρίσου την προσοχή, έτσι ώστε ταυτόχρονα να αντιλαμβάνεσαι το μέσα και το έξω. Να αντιλαμβάνεσαι ταυτόχρονα την εσωτερική ροή και την εξωτερική. Αυτό μας λείπει. Η συνειδητοποίηση της ζωής όπως είναι.
Το θέμα δεν είναι να φανταζόμαστε κάτι αλλά να ζούμε την ζωή και να είμαστε παρόντες σ'αυτήν, όπως ακριβώς μας έρχεται. Το θέμα είναι να απομακρυνθούμε από τις φαντασιώσεις, που σαν κινηματογραφική ταινία γυρίζουν συνεχώς μπροστά από τα μάτια μας και μεσολαβούν ανάμεσα σε εμάς και στον κόσμο, παραμορφώνοντας την αντίληψή μας και όχι να προσθέσουμε και άλλες.
Όταν λέω απομακρυνθούμε δεν εννοώ να τις σταματήσουμε αλλά να τις αντιλαμβανόμαστε. Όταν μπορώ και παρατηρώ κάτι σημαίναι ότι κατ'αρχήν έχω διαχωριστεί απ'αυτό έστω και λίγο και άρα ίσως μπορέσω να το ελέγξω κιόλας.
Το πρόβλημα δεν είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε (εξάλλου κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε και να σπάσουμε τα μούτρα μας πολλές φορές για να το καταλάβουμε), ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΟΝΤΕΣ.
Όταν υπάρξουμε ίσως να μπορέσουμε και να αλλάξουμε κάτι. Αν δεν υπάρξουμε δεν μπορούμε. Διότι ΠΟΙΟΣ θα αλλάξει κάτι αν δεν υπάρχουμε; Όλα θα συμβούν μόνα τους. Ένα εγώ που μπορεί να θεωρούμε ως τον αληθινό εαυτό μας, θα επιβληθεί και θα περιορίσει ένα άλλο καταπιέζοντάς το και αυτό θα το ονομάζουμε αλλαγή. Με ποιο δικαίωμα το πρώτο εγώ θα θεωρηθεί ο εαυτός μου;
Ποιος είναι ο αληθινός εαυτός μου;

Georgemaus μου αναφέρεις ένα γεγονός και δεν καταλαβαίνω το γιατί. Τι σχέση έχει με όσα έγραψα. Θέλω να σου απαντήσω, αλλά σε ποιο σημείο του κειμένου μου αναφέρεσαι. Με ποιο απόσπασμά του σχετίζεται;
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Kouros
Πρύτανης


Εγγραφή: 30 Ιούν 2004
Δημοσιεύσεις: 639
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 8:39 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Iason όπως σου είπα, τον Ραζνίς τον είχα ακουστά μόνο. Διαβάζοντας αυτά που δημοσίευσες απ'αυτόν, διαπίστωσα ότι απηχεί, σχεδόν εξ'ολοκλήρου, τις προσωπικές μου απόψεις.
Αναδημοσίευσα ένα απόσπασμά του στο οποίο με τον πιο πασίδηλο τρόπο εξηγεί τους λόγους για τους οποίους είμαστε απόντες. Ζήτησα να το σχολιάσεις γιατί είπες ότι διαφωνείς αλλά δεν κατάλαβα που ακριβώς. Τι εννοείς ότι αυτά τα λένε άλλοι και όχι εμείς;
Τέλος πάντων για να απαντήσω στα ερωτήματα σου, λέω τα εξής.

1) Ισχυρίζομαι ότι στην κατάσταση που βρισκόμαστε είμαστε απόντες από τις ζωές μας σε σχεδόν απόλυτο βαθμό (είπα σχεδόν έτσιWink αλλά ότι υπάρχει η δυνατότητα την παρουσίας. Για να ενεργοποιηθεί όμως μια τέτοια δυνατότητα θα πρέπει κατ'αρχήν να διαχειριστούμε κατάλληλα την προσοχή μας (που άγεται και φέρεται από τα διάφορα εγώ και τα διάφορα ερεθίσματα του περιβάλλοντος).
Αυτό απαιτεί καθημερινή και συνεχή προσπάθεια ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ (δεν εννοώ δηλαδή διάφορες τεχνικές διαλογισμού αλά new age. που προυποθέτουν απομόνωση, διάφορες μορφές οραματισμου κ.ο.κ).

2) Προσπαθώ να είμαι παρών παντού και πάντα. Το ίδιο και στον έρωτα. Αλλά άλλο η προσπάθεια και άλλο η ευόδοσή της. Η εμφάνιση της παρουσίας (το ξύπνημα δηλαδή), είναι η ευόδοση της προσπάθειας. Αν εννοείς αν μια τέτοια ευόδοση έλαβε χώρα στον έρωτα, θα σου πω ναι. Και συνειδητοποίησα (είδα καθαρά δηλαδή) κάτι που πριν (στην συνηθισμένη μου κατάσταση) δεν έβλεπα στην σχέση μου με αυτήν την γυναίκα.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
ALKIBIADES
Νεοφώτιστος


Εγγραφή: 14 Οκτ 2003
Δημοσιεύσεις: 4
Τόπος: ΒΕΡΟΙΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 9:30 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

Προσπάθησα να παρακολουθήσω τόσο την συζήτηση, όσο και την προβληματική σας περί της φύσεως του Χριστιανισμού, απ' αφορμής του συνοπτικού αποφθέγματος του Νίτσε.
Ομολογώ πως έχασα τον μπούσουλα στην δεύτερη σελίδα - και δεν σας το προσάπτω.
Ωστόσο, επί της ουσίας, θαρρώ πως κάθε συζήτηση επί του θέματος θα σκοντάφτει πάντα στη μεταφυσική.
Πώς να σταθεί η λογική ανάλυση απέναντι σε μια εξ αποκαλύψεως αλήθεια;
Κι αυτό είναι το όπλο κάθε θρησκείας , η αποκεκαλυμένη αλήθεια.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email Επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Συγγραφέα
georgemaus
Πρύτανης


Εγγραφή: 26 Μάρ 2004
Δημοσιεύσεις: 712

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Οκτ 10, 2004 9:40 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

[quote="Kouros"]Georgemaus μίλησα για δέσμευση της προσοχής. Δεύσμευση σημαίνει σκλαβιά. Η προσοχή είναι το μόνο ελέυθερο πράγμα που διαθέτουμε. Όταν δεσμεύεται από ένα αντικείμενο είτε εξωτερικό είτε εσωτερικό παύουμε να έχουμε επίγνωση του συνόλου. Χάνουμε τον εαυτό μας σ'αυτό. Π.χ. περπατάω στον δρόμο και βλέπω κάτι ενδιαφέρον...

Σ'αυτό kure αναφέρθηκα...θεωρείς οτι η ανταπόκριση σε ένα εξωτερικό ερέθισμα είναι σκλαβιά και κοντολογις...μεγάλο κακό!

Αλκιβιάδη να σε καλωσορίσω, αλλά αυτά περι αποκαλύψεως αλήθεια, είναι άποψή σου...
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
kaneis
Πρύτανης


Εγγραφή: 22 Ιούλ 2004
Δημοσιεύσεις: 2376

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Οκτ 11, 2004 12:04 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με Συμπερίληψη

koure auto mas eleipe ego pou leo se oles tis enotites na min aggizoume ti roi na thelo na allakso kati.to paradeigma me tin eikona sto mialo to fera gia na toniso oti otan eimaste se enan katotero kosmo,opos einai o dikos mas se sxesi me ton koino,einai eukolo na imaste parontes,ki auto giati ton exoume mesa mas kai ara antilamvanomaste ta panta.auto pou exoume na kanoume leo gia na eimaste parontes ston koino kosmo einai na eimaste to kommati mas,to athanato pou leme,pou o koinos kosmos reei mesa tou.pros theou de leo na fantasionomaste kati,auto epanalamvano einai ptosi,alla na antimetopizoume ton iliko kosmo san mia fantasiosi tou athanatou komattiou mas,giati oti einai i fantasia gia to mialo mas einai kai o ilikos kosmos gia tin psixi mas.mia fantasia theiki pou mas gemizei.tote i zoi tha ginei sxesi pros ton theo pou gia mena einai to alithino ksipnio.auto ennoo.na fantasionesai simainei ptosi,na exeis ton koino kosmo mesa sou simainei anarixisi.to oti eimaste ena me to simpan de nomizo na einai authereto etsi den einai?i antilipsi esoterikis kai eksoterikis rois tautoxrona tha ginei mono otan stamatisoume na ta diaxorizoume kai na ta pernoume os mia kai monadiki roi.etsi tha imaste enomenoi me tin psixi tou kosmou.

sygxoreste me gia ta greeklish alla exoun fraksei ti glossa.gia tin parousia pou leei o iason ston erota mporo na po mia gnomi.oti evrimeni parousia simainei oxi na min antilamanesai auto pou kaneis alla na to antilamvanesai sinolika,diladi anti na tautizesai me tin afi sou i kapoia alli aisthisi ekeini ti stigmi,na ta exeis ola se leitourgia kai na antilamanesai ti ginetai,paradeigma,se oli ti geitonia,oste i praksi na exei megaliteri aksia giati tha exeis dievrinei ta oria tou kosmou sou ekeini tin ora.
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    www.filosofia.gr Αρχική σελίδα -> Φιλοσοφικοί Προβληματισμοί Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενο  1, 2, 3 ... 17, 18, 19, 20  Επόμενο
Σελίδα 18 από 20

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης





Μηχανισμός forum: PHPBB

© filosofia.gr - Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του.

Υλοποίηση, Φιλοξενία: Hyper Center